ผ่านเทศกาลที่แม่ค้าแถวปากคลองได้ทีขึ้นราคาดอกไม้ไปเรียบร้อยแล้ว ปีนี้ก็เป็นอีกปี เป็นอีกวัน ที่แม่ค้าไม่ได้แอ้มเงินค่าดอกไม้จากผมไปอีกปี เหมือนที่ผมเคยบอกนั่นแหละ Valentine is just an another ordinary day มันเป็นวันที่แสนจะธรรมดามากๆเลยสำหรับผม เพราะโดยกมลสันดาร รึกมลพื้นฐานของผม ผมมีความรักทุกวันอยู่แล้ว ไม่มีวันไหนที่ผมไม่รู้สึกถึงความรักเลย อิอิ แต่จริงๆแล้ว ทุกวันนี้ ข้างๆตัวผมก็มีแต่อนุมูลอิสระทั้งนั้น เป็นสสารที่มองไม่เห็น ประสาทสัมผัสทั้ง5ของคนเรา สัมผัสไม่ได้ ไม่มีใครข้างๆผมเลย แต่ผมไม่เหงา ไม่อ้างว้าง รึซึมเซา ไม่ใช่เพราะผมเฮฮาปาร์ตี้แมนหรอกนะครับ แต่ผมรู้สึกชินและชามากๆ ความผิดหวังอุบัติกับผมมาตลอดและสม่ำเสมอเหมือนเป็นเงามรณะติดตามผมทุกฝีก้าว คริคริ เหมือนความหวังจะมีเข้ามาแต่ไม่ใช่ เหมือนจะมีคนมาคุยมาชิดใกล้แต่ก็ห่างเหินในระยะห่างของหัวใจ (ฟังดูดีมะ) ส่วนมากก็จะเป็นแบบ เค้ามีปัญหากับแฟน ทะเลาะกับแฟน ห่างเหินกับแฟน แล้วเราก็ผ่านไปพอดี ผมเป็นเข้ากับคนง่าย แอบเนียนเก่ง พอเค้าคุยกับผม เค้าก็เหมือนจะหลอกตัวเองว่าชอบรึรู้สึกดีกับผม พอเค้าเริ่มดีขึ้น แฟนมาง้อ รึ มาเกี่ยวก้อยคล้อยใจกันนะ อะไรประมาณนี้ เค้าก็จากไป รึเพิ่มระยะห่างของความรู้สึกให้มากขึ้นจนผมสัมผัสได้ว่า ยังงัยเค้าก็เลือกแฟนเค้าอยู่แล้ว ผมสมควรเฉดหัวตัวเองออกไปได้แล้ว ทำนองนั้น รึแบบว่าผมไปแอบหลงรักเพื่อน อยากบอกต้องออกเทป ผมทำไม่ได้ เข้าทำนองเรื่องเพื่อนสนิทแบบ เรารักแกว่ะ ดากานดา ทำนองนั้น เฮ้ออ แล้วนี่ผมบ่นอะไรนี่ แค่รู้สึกว่า อาจจะเป็นเพียงใจช้ำๆที่โดนเขาทำให้เจ็บมา แต่มันด้านชาเสียเหลือเกิน เจ็บและจำ แต่มันชาและชินสุดๆ แปลกนะทุกวันนี้ ปรากฎการณ์ เอล นิลโญ่ ทำให้โลกร้อนขึ้น อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย แต่ทำไมใจผมมันถึงยังชาเหลือเกิน โปรดเถอะ ช่วยบอกที
เฮ้ออนะ โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าที่คิด 